بَعضی ... از "ذ ِلــّـت"ِ دیگران ، چه "لــذّتــی" می برند ...

بَعضی ... از "لــذّت"ِ دیگران ، چه "ذ ِلــّـــتی" می کشند ...

در جایی که تفاوت ِ "لذّت" و "ذلّت" را تنها ، یک جا به جایی رقم می زند ! من یکی ، از جایم ، به هر قیمتی جا می زنم ! و با افتخار این را جار می زنم !!

وقتی با دیدن ِ یک "رُخ" ، "خـَـر" می شوم ! چرا از ابتدا نباشم ؟!!

بعضی از سوختن ، "سرد" می شوند !

و بعضی با سوختن ، "درس" می شوند !

هر دو می سوزند و بعد سرد می شوند ، امّآ بدابه حال ِ آن کس که حتّی "درس" می گیرد ! خود ِ "درس" که از سوختن و "سرد" شدن ، به خودی  ِ خود ، بد حال است !

در چنین جایی من سرد ِ "سرد" ، می مانم ! و اگر به اجبار ، از سوختن بعضی درسی بگیرم ! شاید ... اگر بعضی اجازه دادند ؛ بُغضم شکست و به حال ِ بعضی ، بـِگـِـریَم ...

خلاصه این که : جا در جا ... ... جا زدن ... جابه جایی ... در جا زدن ...

پی نوشت :

کاش می فهمید ... کاش می فهمیدند ... کاش می فهمیدیم ... کاش می فهمیدی ... ماه را اِنــکــار کردی ... آتش را حـِـصار کردی ... کور را بسیار کردی ... ستاره را انبار کردی ... دور را دیوار کردی ... شور را بیمار کردی ... نور ... نور را چه می کنی ؟! ...

با دســتــپــاچـــگــی پرسید : به روح اعتقاد داری ؟

به آرامی گفتم : تو هم توجّهی نکن ! اصلا مـهـم نیست ! کار ِت رو بکـن و برو ... فقط سریع تر ! ... خلق ِ خدا منتظرن !

پی نوشت :

انگار ... گاهی چاره ای نیست ... 

بر خلاف ِ همه که می گویند : حتّی اگر هزاران فرسنگ فاصله میانمان باشد باز هم کنار ِ همیم ...

من می گویم : هر کجا که باشی ... باز هم ... از من خیلی دوری !!!

برای ِ با تو بودن ... هر فاصله ای ... حتّی ... هــــــیــــــچ هم زیاد است ...

گـــاهـــی ... با آگاهی ... بی آگاهی ...

پی نوشت :

گاهی ...

بسیار چه کم است ... پـــــیــــــدا چه گــُم است ...

گاهی ...

انـدک چه بســـیـــار است ... گــُـــم چه پــیــداست ...

من با تو ام ! تو با خودت !!

من به تو می گویم ... تو با خودت ...

مـَــنـِــشــیــن !

هر طرف که بروی ... حتی اگر بی طرف هم باشی ... باز هم یک طرف رفته ای ...

کجاست راهِ رهایی؟ ... کو مقصدِ نهایی؟

قصه ی ما از آغاز ... حسرتِ بالو پرواز

کو داستانِ پایان؟ ... فردایِ نا نمایان

تمامِ ترس ِ آدم ... چه نیست هــــا ! به یادم

من از کجا ؟ چه شُد من ؟ ... شروع ِ کوهِ خِرمَن

شُعله ی من کجا بود؟ ... سوختنم که را سود؟

که گرم ِ شُعله ام شُد؟ ... خودم که شعله ور شُد

شِکسته ها چه گویم؟ ... گذشته ها چه پویم؟

قصه ی روز ِ امروز ... حسرت ِ مرگ ِ دیروز

غُصّه ی مرگ ِ فردا ... امروز کو ؟ که فردا...!

خسته شدم ز ِ دُنیا ... امروز ِ رو به فردا

زبودنم که شُد گُل ؟ ... گُذشته شُد تحمُّل

امید ، به بالِ فردا ... معاد ِ روز ِ مبادا

زندگی ، رو به مُردن ... بازی ِ مَرگو بُردن

کُجاست عشقو علاقه؟ ... مُژده رسان ، کلاغه

کو رنگی جُز سیاهی ؟ ... کوبودن ؛ جُز تباهی ؟

گذشته ها گذشته ... قصّه ی سرنوشته

فردا رسید یا نرسید ... امروز که دیروز ، سر رسید!

پی نوشت :

بدون شرح !

دیگر ... آنقدر خود  را می خواهیم ، که نه خدا را می خواهیم ، نه خرما را !!

خودمان را امرِ به معروف ، یا بهتر است بگویم معروف می کنیم ؛ و دیگران را نهی از منکر ، یا شاید منکر !!!

...

گوشمان به این حرفها بدهکار که چه عرض کنم ... طلبکار است !!!!

...

می خـــــــواهــــــیم به خـــُــــــــدا پناه ببریم ولی انـــگار بیش از همه ، از خودش می ترسیم !...!...!...!!!!!

...

دیگر افسوس هم نمی شود خورد ...

برای ِ چنین قومی ، افسوس هم حرام است !

ولی غم ... انگار حلال است ... ؟!!؟

خدایا ...

وقتی می بینم با این همه عظمتت ! هنوز هم نمی بینمت ...

احساس می کنم انگار اصلا دوستت ندارم ... آن طور که باید ! ... ...

با ظرفی به این کوچکی چگونه می توان دریا را خلاصه کرد ؟!

ظرف محدود و مظروف ، بود و نبود !!؟!!

انگار ظرفم جُز بهانه ای برای ِ رفع ِ عطشم نیست !

خودت را شُکر که تشنه ام !

وگرنه اگر تشنه نباشم ، مرا با دریا چه کار است ؟؟!! ...

خداوندا ...

همه ی بندگان به یــــــــاری ات نیازمندند ...

تو را به عظمت و مهربانی و عدالتت قسم ! به بهانه ی عـــدالـــت ! یــــــاری ات را از هیچ بنده ای مگیر !

الهی ...

یــــــاری ات را از ما دریغ مدار ... که با هر نابودی و هر نبودی می توان بود و ماند ... امّا بی یـــــــاری ات ، کسی را یارای ِ بودن نیست ... !!!

حرف ها ، همان حروف است ...

تفاوت ، در ترتیب و ترکیب است ...

خیلی خیلی راحت می توان ، دروغ گفت ...

خیلی راحت تر ، میتوان گفت : دروغ  است !

شاید ... دلی شکسته باشم ! ولی نسوزانده ام ...

شکسته را می توان چسباند ... اما ... سوخته را ... !

سوخته ها دیده ام و لب دوخته ام !

دوخته را می توان شکافت ... اما سوخته را ... !

دل را چه کنم ؟!

چقدر دل کندن را سخت می یابم ... وقتی که وابستگی هایم را به خویش وابسته تر می بینم ...

دل بستن را چه ساده می یابم ...وقتی که دل بستگی هایم ، به دل ، بستگی دارند وبس !

و ... دل ... یعنی ... آزادانه اسیر !!

آری ... به همان اندازه اسیر ِ رهایـیـیَـــم که رها از اسارتم !

می ترسم از شُجاعت !

ولی هنوز هم آنقدر شجاعم که نمی ترسم بگویم که ترسیدم !!

اکثرا از عشق عــــبــــور می کنند ، تا متنفـّر شوند !

عده ای هم از تنفـّر عـــبـــور می کنند ، تا عاشق شوند !

عده ای دیگر ، از عشق ، عـــــبـــور می کنند تا عاشق شوند !

کمتر کسی را دیدم که عـــشـــــق را مـــُــــرور  کند ، تا عاشق شود ... ...

...از طرف ِ دیگر ...

...یا شاید همان طرف ...

اکثرا از زندگی عـــبـــور میکنند ، تا بمیرند !

عده ای هم ، زنـــدگـــی را مـــــــرور می کنند تا بمیرند !

عده ای دیگر ، مــــرگ ، را مـــــــرور می کنند تا زندگی کنند !

کمتر کسی را دیدم که از مرگ عبور کند تا زنـدگـی کند ... ... ... ...

راه ِ مستقیم = کوتاهترین راه = میان بُر = کمترین زمان ، برای ِ رسیدن !

با هر نفس ، هوا را با خون ِ درون رگ هایت ، ترکیب می کنی تا زنده بمانی ... .... .....

حالا اگر بخواهی خودت مستقیما هوا را با خون ِ درون ِ رگ هایت مخلوط کنی ... !!

حالا بگو ببینم ...

هنوز هم ، وقت طلاست ؟!!

                                                                    ...

 حرفی دیگر :

ای کاش خوابیده ها ، پیش از غروب ، از خواب ِ پُر کابوس ِ ظُهر هنگامشان برخیزند ...

کابوس را هر گونه تعبیر کنی ، باز هم کابوس است ...

" اُمید " ...

از بَس ، در دل ها مانده ، بوی ِ " نـــــــا " گرفته !!! ...

" عشق " ...

همین بس که در بیشتر ِ شعر ها ، هست ولی ... هم قافیه ای برایش یافت نمی شود ، مگر شهر ِ "دَمـِشق" که البته نام ِ درست ِ این شهر هم "د ِ مَـشق" است ، پس اگر هم ، هم قافیه ای یافت شود ، اشتباهیست !!

" آزادی " ...

در بیشتر ِ شهر ها ، مـــِـــیــدانـی به این نام ساخته اند تا مردم خواسته و ناخواسته ، خود آگاه و ناخودآگاه ، دورش بزنند !!

...

" دروغ " ...

حقیقتی تلخ و بزرگ است ...

" حقیقت " ...

حقیقتا ، دروغی بزرگ نیست ؟!! ...

...

آفتاب پرست ، همواره همرنگ ِ محیط می شود ...

در جنگل ِ سرسبز و کویر ِ خُشک ، هماهنگ و همرنگ با محیط است ...

......    .....       ...

ولی حتّی آفتاب پرست هم ، بی آب ، می میرد !

پس این همه ، رنگ عوض کردن ، برای ِ چیست ؟!!

پی نوشت :

در مصرف ِ آب که نه ! در هدر دادنش ، لا اقل صرفه جویی کنید !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

حتّی اگر به قیمت ِ جانتان تمام شود !!!!!!!!!!!!!!

پَس نوشت :

حتّی ... زاینده رود ، هم در مصرف ِ آب صرفه جویی کرد و هم به شُعار ِ "فرزندِ کمتر ، زندگی ِ بهتر" توجّه کرد و دیگر نزایید و مـــــُــــــــرد و خُشکید تا شاید آفتاب پرست ها زنده بمانند ... !!! ... ؟؟؟ ...

مرا از این خانه بِـــِــبـــَر !

خسته ام از گونه ی تر

من ، نهراسم از تَبَر

زخمی ام از نیشه ی پَر

ای تو مسبِّب ِ غمم ! نرو ! بمان !

در این هوای نم زده ، فقط تو شعرِ غم بخوان !

من به امیدِ روشنی ، راهی ِ راه ِ آتشم

ولی تو در سردی ِ شب ، همیشه تا اَبَد ، بمان !

هَراسَم ، از حِصار ِ تَن

زنده ، به زندان ِ بدن

من که اسیرم ، به غمِ غرور ِ من

بر منِ غم زده ، دگر، وصله یِ شادی ، تو نزن !

میون ِ لحظه هایِ غم ، سرابِ شادی رو ببین !

خنده یِ مسموم ِ غمو ، از رویِ گونه هام ، بچین !

پایِ مزارِ خنده هام ، گــُـلای حسرتو بچین !

اگر چه بی صدا شدم ؛ ولی تو اشکامو ببین !

...

با تو چه پُر ترانه ام

بی تو برای بودنم ، به دنبالِ بهانه ام

بی یاد ِ با تو بودنم

خسته از این زمانه ام ...

به یادِ با تو بودنم ، زخمی ِ تازیانه ام

 پی نوشت :

۱.امان از آن روزی که اسیر ِ حصاری شوی که محدوده اش را با چشم نمی توان دید ...

۲.هر پُست را که میخوانی ، عنوانش را دقیق تر بخوان !

                           همواره ، انتقاد ، سازنده است

                                        . . . . . . .

                                          بنابراین

                                        . . . . . . .

                         هیچگاه ، از ویرانگر انتقاد نکن !

لطفا در نظر سنجی ِ ایجاد شده در پایین ِ صفحه شرکت کنید ...

پیشاپیش از همکاریتان خیلی ممنونم ...

اولین قانونی که برای ِ راه رفتن باید آموخت :

اگر سَر ِت ، به دیوار ، خورد !

دوباره ، سر نزن !

دور بــِزَن !

راه ، فراوان است !

پی نوشت :

استمرار خوب است !

ولی ... نه در اشتباه کردن !

                                                               بیداد ِ بیداری

زندگی ، برای ِ من ؛ پوچُو تکراری شُده

قصه ی بودن ِ من، یه کوچ ِ اجباری شده

درد ِ من چه شب چه روز ؛ درد ِ بیداری ، شُده

بینِ خنده ها وُو ماتم ، فقط انگار سهم ِ من ، زاری شده

زندگیم ، شده فقط نفس کشیدن

ولی طعم ِ مرگوُ  تو نفس ، چشیدن

 حسرتم ، شده فقط ، شادی رو دیدن

راضیم ، همیشه به دیدنُو هرگز نرسیدن

من واسه دیدنِ غم ، نمیشِناختم ، تو خودم ، ذره ای طاقت

حالا زندگی با غم ، شده برای من ، یه عادت

هنوزم امروزوُ فردا میکنم ، رو به سَعادت

صبحِ فردا ، منمُو با غم ، رِفاقت

...

زندگی برای من ، یه ساحل ِ کنارِ آب بود

ولی هر چی میگذره ، تازه میفهمم که سَـراب بود

اون همه خورشیدوُ نوری که تو خواب بود

هر چی می رسم بهش ؛ تازه میفهمم که حُباب بود

آدما بی اختیار ، میان به دنیا ؛ از هَوَس

قصه ی علاقه به زندگی ِ پرنده ، زندون ، تو قفس

به اُمیدِ باغِ گُل ، تن میزنن به خاروُ خَس

تویِ راهِ بی هدف یا با هدف ، یه روز ، میُفتن از نفس

حتی وقتِ مرگشون ، تشنه ی ِ یک قطره ی ِ آبَن

هنوزم ، بازیچه ی ِ جاده ی ِ بی رحمُو سرابَن

بی نگاهِ پُشتِ سر ؛ بازم ، گرفتار ِ عذابَن

از همون اوّلِ بازی ؛ خودشون رو بازی دادن ...

تقدیم به هر کس که این لحظه های ِ بیداد را در بیداری هایش تجربه کرده ... و به امید ِ این که زین پس کمتر چنین تجربه کند ... اینچنین لحظه ها در زندگیم ، زیاد ، کم نبوده ... ...

امان از نا شُکری ...

خدایا شُکرت ...

قبلا ...

همیشه تصمیم می گرفتم که امروزم شبیه ِ دیروزم نباشد ! و نتیجه این

 شد !!!

از امروز ...

تصمیم گرفتم که امروزم شبیه ِ فردایم نباشد !!

...

وای به حال ِ فردا ؟؟!!

همیشه شنیده بودم : نمک نمی گندد ؛ هر چیز که بخواهند نگندد ، نمکش می زنند ... و با خود می گفتم : وای به روزی که بگندد  نمک !!

ولی امروز می دانم که حتّی ... روز هم ، روزی می گندد !!! و امروز می گویم : وای به حال ِ نمک !!!!!

سوال :

آیا دیوانه ای که سنگ را در چاه می اندازد تا ببیند ، عاقلان می توانند در

بیاورند یا نه ! دیوانه است ؟!!!!

عینک ِ خوش بینی ، به قیمت ِ شکست ِ نقد ! و پیروزی ِ نسیه !

...

عاقبت ِ خوش بینی را کمتر کسی می داند !

ولی عاقبت ِ نقد فروشی و نسیه فروشی را چه بسیار دیده ایم ...

همیشه هم ، حقیقت و حرکت ، هم جهت نیستند !

راست می گویی ! ... من همیشه حقیقت را می گویم ؛ امّا ...

خیلی فرق می کند ... ...

سمت ِ راست ِ من ، برای ِ توِ ، چپ است ...

... و سمت ِ چپ ِ من ، برای ِ تو ، راست ...

حال ! با این وجود  ... از من می پرسی کدام طرف ؟! کدام راه ؟!!!

خودت بگو ...

در صورتی این سوال ، ارزش دارد که ...

پی نوشت :

سعی کن کمتر تحت ِ تآثیر باشی ، تا شاید موءثــــّر تر بشی ...

گفت : عجب زمانه ای شده ! اگر دستت را تا آرنج هم عسل کنی و در حلقش فرو کنی ؛ باز هم گاز می گیرد !!

آفتاب که نباشه به مهتابی ، راضی می شی ... و دریا که نباشه ، به آفتابه !

دیگه اگه هه (ه) رو از به (ب) ، تشخیص ندی که هیچی ... آفتاب که نباشه ،  شاید  به آفتابه هم راضی شی !

...

حالا فرض کن اگه ، تو ، خودت نباشی ... !!!!

...

چه بسیارند ، مرغ های ِ خانگی ، که با هم برای ِ خوردن ِ کثافت ، رقابت می کنند !!!

با تو ام ...

خوشحال نشو !

با تو ام ...

دلگیر نشو !

می دانستی بیشتر ِ مرغ هایی که در مرغ فروشی ها می فروشند ، خروسند !؟

ای وای ... ببخشید ! انگار از همان ابتدا ، اشتباه گرفته ایم !

شک نکن ... و البته مطمئن باش که با تو نبودم و نیستم ...

                (هنوز هم با خودم و به همه می گویم : سال ِ نو ، نه ! بلکه شاید سال ِ تو ، مبارک !)

یاد ِ اون موضوع انشای ِ کلیشه ای و قدیمی به خیر !

علم بهتر است یا ثروت ، رو نمی گم !

اون یکی رو می گم !

... ...

دیگران به اندازه ی کافی شروع ِ سال ِ جدید را تبــریــک گفته اند و خواهند گفت !

پایان ِ سال ِ گذشته و در گذشت ِ لحظات ِ سال ِ گذشته را تســلیــت می گویم !

... 

در این لحظات ، شاید فکر کردن به این که فایده ی بودنمون چی بوده ، بد

 نباشه !

لا اقل تو این یه سال ... 

سعی کنیم به خیال ِ خودمونم که شده ، مفید باشیم !

سعی کنیم از لحظه لحظه ها ی ِ سال ، استفاده کنیم !

مبادا ! لحظاتت ، رو قبل از این که بــِــدوشـــی ، بفرستی کــشــتــارگـاه !

سعی کن حتی از لحظه ها ی مرده هم استفاده کنی !

                   امروزتان ، امروز !

               هر روز ِتان ، همان روز !

                   نوروزتان ، نوروز !

                 مخاطبین : من ! تو ! او ! مـــــــــــــا ! شمــــــــــــا ! ایشان !

چرکنویس :

اگه یه بار ... دنیا برات به آخر برسه ؛ دیگه به این راحتیا ... به آخرِ دنیا نمی رسی !!!

پی نوشت :

زندگی ... همان میدانیست که در آن ، خودت ، با تو می جنگد ! حتّی مجالِ غم خوردن از شکستت را نداری ! چرا که اغلب ، خودت ، از پیروزی شادمان است ! چه اندوهناک است (؟!) که مقصد ، مبارزه است وهدف !؟؟...باز هم مبارزه!!؟

بیشتر بدانید !! :

تنها کسی که حتّی در اسارت هم حقیقت را می گوید ؛ آینه ی درون ِ قاب است ! ( همیشه هم نباید او را دید ! گاهی هم باید از او پُرسید ... )

 پا ورقی :

به قول ِ . . . : آینه گر نقش ِ تو بنمود ، راست ... خود شکن ! آیینه شکستن خطاست ! ...

باز هم تکرار می کنم :

بَرد ِگی ... بَرَند ِگی ... ... ز ِند ِگی ... بازَند ِگی ... باز ، ز ِند ِگی ... ...

 باز هم ...

عزیـــــزم !!

هرگاه ، که با تو خیلی احساس ِ یگانگی می کنم ؛ و به جای این که بگویم " مـــن " یا " تـــو " ، می گویم  :   " مــــــا " ، احساس ِ گاو بودن ، می کنم !

آنقدر ... از تو دور بوده ام ، که کششم ، نسبت به تو کش آمده !

هر دو ، در این که ، حرفِ همدیگر را نمی فهمیم ، چقدر تفاهم داریم !

...

نمی دانم ، تو " ب " را بیشتر می پسندی یا " ت " را ؟!

من که " کباب " را به " کتاب " ترجیح می دهم !

بگذریم که برای ِ عدّه ای فرقی ندارد ! " بله " می گویند و در " تله " می افتند !!

...

                    ((این داستان ، بر اساس ِ واقعیت است))

                              (شایدم واقعیّت ، بر اساس ِ این داستان باشد !)

نُه ماه و چند روز گذشته بود و زمان ِ آن رسیده بود که زندگیش را آغاز کند …

انگار دیگر تصمیمش را گرفته بود که پــــا به دنیا بگذارد !

وقتی اولین گام را برداشت …

شدیدا احساس ِ سرما کرد ! سرمایی که هرگز تجربه اش را نداشت …

با خود فکر کرد که مبادا مانند نه ماه ِ گذشته ، که روز به روز زندگیش سخت تر و دنیایش تنگ تر شده بود ، قرار است باز هم سخت تر شود … پای ِ دیگر را از جایش بلند نکرد و مکث کرد و به این فکر کرد که آیا تحمّل ِ سرما را دارد یا نه …

آخرین وابستگی هایش به جهانِ نه ماه و چند روزه اش جدا شده بودند ولی هنوز هم پای ِ دیگرش را بلند نکرده بود و فکر می کرد ! کمی که زمان گذشت احساس کرد ، نفس هایش لحظه به لحظه سنگین تر می شوند ! به طوری که دیگر توانی نمانده بود ... نه می توانست گام ِ برداشته را بر جای گذارد و نه گام ِ بر نداشته را بردارد ! نا خود آگاه ، یاد ِ پدر بزرگش افتاد ، که هرگز ندیده بودش ... !

انگار عدّه ای سراسیمه داشتند کمکش می کردند که گام ِ برنداشته اش را بردارد …

پس از مدّتی موفق شدند ، امّآ …

انگار هنوز به دنیا نیامده ، از دنیا رفته بود ...

توضیحات(شایدم واضحات) :

۱ - در "زایمان ِ طبیعی" و در حالت ِ معمول جنین با سر به دنیا می آید ! ولی گاهی در مواردی که به آن اصطلاحا زایمان ِ "بریچ ِ فوت لینگ" گفته می شود ، جنین از همان ابتدا برای ِ روی ِ پای ِ خود ایستادن و استقلال عجله دارد ! و با پا به دنیا می آید ! که در یک حالت از این نوع به دنیا آمدن ، جنین با یک پا می آید و پای ِ دیگر را در شکمش جمع کرده ! و در این حالت جفت جدا شده و بر اثرِ طول کشیدن ِ زایمان ، جنین بر اثرِ نرسیدن ِ اکسیژن می میرد ! و در صورتی که جنین این گونه بخواهد به دنیا بیاید ، سال های ِ سال است که از پیش تشخیص می دهند و به روش ِ سزارین جنین را به دنیا می آورند و دیگر معمولا شاهد ِ چنین مرگ هایی نیستیم !!

۲ - اکثرا می گویند بیچاره ی زبون بسته ! بعضی هم می گویند خوشا به حالش !!

۳ - هر زندگی ، یه داستانه ! می تونه طولانی باشه یا خیلی کوتاه !(حتی کوتاه تر از این داستان !) 

۴ - شاید بیش از حد فکر کردن به اتفاقاتِ آینده ومکث هم خوب نباشه ! همونطور که عجله کردن و فکر نکردن خوب نیست !

۵ - همیشه قرار نیست فردا بهتر از امروز باشه !

۶ - انگار همیشه هر کس به اندازه ی توانش نگران ِ فرداست ! برای ِ ورود به هر مرحله نگرانی هست ...

۷ - ... ...

...

ahdn hk'hv id] ]dc nv hdk nkdh fd lukd kdsj , fg;i ahdn fdka ih ;l hsj

انگار فراموش کرده بودم زبانِ صفحه کلید را فارسی کنم !!

پی نوشت :

باید راهِ برقراری ِ ارتباط را بیابیم ! پیش از آن که به بی مفهومی ، محکوم ، کنیم ! 

... 

سخته ولی شاید ارزشش رو داشته باشه !

شاید این پُست ، بی منــــظــــور ترین و بی نـــــظــــرترین پست باشد !!!! شایدم ...

...

(بعضی حرفایِ ساده و به ظاهر تکراری رو شاید باید با تمامِ وجود ، تجربه کرد تا تازگی و پیچیدگیش رو درک کرد !!! برایِ با ارزش ترین ها و به یاد ماندنی ترین ها هم اگر تلاشی نباشد بی ارزش وفراموش می شوند ...)